Kamperen

Vrij kamperen

De laatste tien jaar heb ik niet of nauwelijks meer op een camping gestaan. Het vrij kamperen heeft een aantal grote voordelen:

• - het kost niets
• - je hebt privacy (meestal tenminste) en rust
• - je kunt zelf je stek naar wens uitzoeken
• - je bent volledig onafhankelijk

In sommige gebieden (bv. Hermannsweg, waar je voordurend op een soort smalle heuvelrug loopt die zwaar bebost is) kan het erg lastig zijn een vlak plekje te vinden. Dit kan tot een ware sport verheven worden: wat is de beste plek voor de tent in dit terrein?

-Nieuwsgierige koeien GR AE 2006-

Ik probeer altijd van tevoren op de kaart een geschikte plek te vinden. Daarbij let ik dan op:

• de hoogtelijnen; hoe verder de hoogtelijnen uit elkaar staan hoe vlakker het terrein is
• staan we in het zicht van bebouwing? Hoe is het ‘s nachts ivm. bv. een kampvuurtje? Ideaal vind ik altijd de rand van een bos, waar je niet opvalt maar toch heel mooi kunt uitkijken over de omgeving. Prettige is ook dat je dan hout hebt om een kampvuurtje te stoken.
• is er (drink)water in de buurt? De waterstand is meestal erg seizoensafhankelijk. Kleine bronnen die op de kaart heel mooi aangegeven staan (in bv. de Ardennen) zijn vaak uitgedroogd in de zomer, vooral als ze wat hoger liggen. Het meeste stromende water is prima te drinken als je het gekookt hebt, ook heb ik altijd een flesje Hadex bij me.

Over het algemeen sta je beste beschut in het bos maar een nadeel kan zijn dat het er veel sneller donker is ‘s avonds. Vooral in de zomer, als alles begroeid is, kan dat soms wat tegenvallen. Verder wordt de warmte in het bos langer vastgehouden (het koelt dus minder snel af) ook heb je er over het algemeen wat minder last van avond en ochtenddauw.

 

 

- Mocht je een tent te zwaar vinden, dan is een tarp ook nog een optie-

Een ongeschreven wet bij het vrijkamperen is : laat de plek zo achter als je ‘m gevonden hebt (mits de afdruk van de tent natuurlijk!). Neem dus altijd een zakje mee waar je het afval in kunt doen.

Paalkamperen

Staatsbosbeheer heeft op een twintigtal plaatsen in Nederland plekken gereserveerd waar je legaal kunt ‘vrijkamperen’. Deze liggen langs de LAW’s of langs LF’s (lange fietsroutes) en je mag hier maximaal 72 uur een tent laten staan. Het zijn terreinen die ingericht zijn op maximaal drie tenten en ze zijn veelal voorzien zijn van een grondwaterpomp. Het is een leuke manier om in de natuur te bivakeren. De ligging kan nogal eens verschillen qua rust en uitzicht. Zelf vond ik de paalkamping bij Austerlitz (langs het Trekvogelpad) heel mooi gelegen evenals het terrein bij Nijverdal langs het Pieterpad. Langs het Grenslandpad (onder Breda) liggen er een heel stel heel dicht bij elkaar in de buurt, terwijl er verder weinig paalkampings aangelegd zijn in Nederland. Persoonlijk vind ik dit wat onlogisch. Deze kampeermogelijkheden staan aangegeven in een aantal LAW-wandelgidjes (oa. langs het Pieterpad, het Grenslandpad en het Trekvogelpad) en op de kaartenserie ‘Welkom bij de Boswachter’ uitgegeven door Staatsbosbeheer ism. Falk.

Op de site van Staatsbosbeheer staan de lokaties (ook met GPS coordinaten) vermeld (zie Bronnen & links). Op http://www.communitywalk.com/map/14583 staan de lokaties aangegeven in Google Maps.

-Paalkampeerterrein-

Winterkamperen

In 2001 heb ik voor het eerst kennisgemaakt met het fenomeen winterkamperen. Met z’n vieren hebben we toen getracht een deel van de Sentiero delle 4 valli (route boven het Comomeer- Italie) te doen in februari in de sneeuw. Helaas….. slechte voorbereidingen noopte ons tot voortijdig beeindiging van de tocht. We hadden geen sneeuwschoenen, niet iedereen was voldoende en efficient gekleed, lekkende schoenen, een tent die de sneeuw toch niet erg op prijs stelde, kompas vergeten enz …. Overigens hebben we de tocht niet helemaal vrijwillig beeindigd. We werden om twee uur ‘s nachts door een ontvangscomitee opgehaald. Beneden in het dal hadden ze ons vuur gezien en dachten dat er een berghut in de hens stond… Met 12 man sterk en luchtbuksen kwamen ze ons verwelkomen. Alles is uiteindelijk met een sisser afgelopen. We werden zelfs nog bij het goedkoopste hotel aan het Comomeer afgezet.  Menigeen heeft al vermakenlijk naar dit verhaal mogen luisteren op verjaardagen en andere bijeenkomsten.

Van de koude kermis thuisgekomen heb ik in de daaropvolgende paar jaren maar afgezien van het winterkamperen. Totdat ik bij Bever ging werken en een toenmalige collega mij vertelde over een wintertocht met sneeuwschoenen in de Jura. Ook stond er dat jaar een beschrijving van een trektocht in de Op Pad. Daarop heb ik het plan opgevat om samen met Barbara  te gaan winterkamperen. Aangezien de kortingsregelingen in die tijd nog wat beter waren voor personeel dan tegenwoordig, heb ik dus een volledig nieuwe uitrusting aangeschaft, mede met het oog op het winterkamperen.

-Winterkamperen puur sang, HRJ Zwitserse Jura 2005-

Goede uitrusting is essentieel bij het winterkamperen! Verder is het erg belangrijk dat je een goede planning maakt.  Mijn ervaring is ook dat 7 nachten in de tent het maximum is bij het winterkamperen wil je het allemaal nog een beetje leuk houden. We hebben elke tocht afgesloten met een nacht in het plaatselijke hotel. Het klink wellicht wat tegenstrijdig, maar er is werkelijk niets heerlijker dan na een week een douche te kunnen nemen!! Overigens is het een misverstand dat je het snel koud zou hebben: vooral tijdens het lopen op de sneeuwschoenen ben je veel aan het verbranden. En wanneer je een aantal dagen voordurend in de vrieskou verblijft stelt je lijf zich hier op in. Het is een bijzonder vreemde gewaarwording wat er met je gebeurt wanneer je na een paar dagen non stop buiten geweest te zijn opeens ergens naar binnen gaat. Dan ervaar je pas hoe warm onze normale leefomgeving eigenlijk is! Tijdens het lopen moet je zelfs uitkijken dat je dus niet oververhit raakt.

We hebben altijd een warme maaltijd genomen tussen de middag. Nadeel is wel dat als je lang stilzit de kou op een gegeven moment begint door te dringen. Ook bij de aankomst op de bivakplek is het zaak in beweging te blijven. Met name als het al donker begint te worden (meestal al rond 17.00!) want dan komt de echte kou pas opzetten! We graven altijd eerst wat oppervlaktesneeuw weg op de plek waar de tent komt te staan. Anders zakt de tent helemaal weg in de zachte versgevallen sneeuw. We gebruiken altijd sneeuwharingen (groot oppervlak, ca. 60 cm lang) die we met lichtgevend touw markeren in verband met verlies gevaar. De scheerlijnen zetten we vast met de wandelstokken. Tijdens het opzetten en inrichten van de tent ben je voordurend in beweging. Zodra alles staat ga ik altijd direct m’n slaapzak in en zorg dat ik de brander aanmaak om wat warms te drinken (thee of bouillon). Ik ben altijd kapot aan het einde van de dag. Dat komt ook goed uit wat verder kun je niet meer veel: de slaapzakken moeten zoveel mogelijk dichtblijven evenals de tent en al snel is het donker. Helemaal donker is het trouwens nooit als je in de sneeuw staat vanwege de weerkaatsing van het licht en de witte onfdergrond. De eerste keer beleefde ik dat als een soort mystieke ervaring.